Terug

Dag 95: Zenuwen aan de start

Zenuwen en spanning voor het eind-event?

Is er een raar soort van gevoel aanwezig de laatste dagen en dan met name in je onderbuik?
Het is de start van een ontlading die je gaat beleven met het rijden van je einddoel na 100 dagen.

100 dagen van planning, inspanning, doorzetten, hartslagen kijken, beentempo, gevoel herkennen en vooral buikademhaling! Wat gaat het opleveren? Hoe gaat het je af deze rit?

Het is de vraag van iedere wielrenner die aan de start staat, toertocht of wedstrijd. Het is de grote strijd van iedere sporter, de strijd met je innerlijke ik en het stemmetje dat zich afvraagt of je er klaar voor bent.

Een kleine anekdote van mijn kant. Mijn eerste WK op de weg in 1994 bij de amateurs was in Sicilië. Er gaan de dagen voorafgaand aan de start van alles door me heen. Als je hier wint word je zeker prof! Als je hier een goede wedstrijd rijdt en veelvuldig in de aanval zit word je prof! Als je hier laat zien dat je bij de eerste 20 rijdt heb je een goede uitslag om bij de profploegen aan te kloppen en word je misschien wel prof! Je begrijpt het al, prof worden is waar ik mee bezig was vanaf dat ik als 10 jarig ventje op de racefiets ging zitten en dat moest en zou gebeuren!

Zelfs zo dat het een obsessie wordt dat je duizenden kilometers traint, honderden wedstrijden rijdt, scherp bent als een scheermes en er alles aan doet om je in de WK selectie te rijden. Maar nu, nu sta je bijna aan de start van het WK dat je wielerleven van werken, trainen, slapen, werken, trainen, slapen gaat veranderen in trainen, wedstrijden rijden en herstellen voor de volgende koers…

De avond voor de wedstrijd kan ik de slaap niet vatten en de zenuwen gieren door mijn lijf en kan het niet stoppen. Klaarwakker en volledig bewust van het feit dat als ik wil presteren morgen op het WK, moet ik nu toch onderhand wel eens gaan slapen, sta ik op en loop mijn hotelkamer uit. Het is bloedje heet, zoals het op Sicilië kan zijn in augustus, buiten op de gang loop ik naar de trap naar de bovenste verdieping en kan zo het dak van het hotel op. Ik ga eens vol adrenaline en zenuwen op het dak zitten. De sterrenhemel is werkelijk prachtig en de melkweg is zo helder en duidelijk aanwezig dat ik onbewust volledig ben afgeleid. Mijn ademhaling wordt rustig en opeens voel ik dat mijn hartslag wel heel erg hard te keer ging en nu kalm en relaxed wordt.
Al kijkend naar de sterrenhemel streep ik één voor één alle voorwaarden af om morgen tot een top prestatie te kunnen komen.

- Trainingschema’s uitgevoerd
- Op tijd gerust
- Core stability
- Aan warmte gewend
- Supercompensatie op zijn top
- Wedstrijden mee gedaan voor de overwinningen afgelopen weken

CHECK 

"Waarom maak ik me dan druk?", vroeg ik me af, de druk om prof te worden? Ik kan toch niet meer doen dan ik heb gedaan. De schema’s waren top en ik voel me beter dan 3 maanden geleden, sterker nog ik voel me super-energiek! Prof of geen prof worden, voor deze wedstrijd heb ik alles aan de kant gezet en morgen ga ik mezelf tonen aan de wereld!
Rustig ben ik weer terug naar mijn kamer gelopen en als een roos in slaap gevallen.

Kortom wanneer je de 100 dagen er op hebt zitten ben je echt wel klaar voor jouw einddoel! En is een lichte opwinding alleen maar prettig en geeft je de extra boost dat je een puike prestatie neer gaat zetten voor je zelf en dat is alles wat telt.

Enjoy your ride!

Aart Vierhouten

PS. Heb een puike wedtsrijd gereden en aan het eind niet kunnen laten voor Max van Heeswijk de sprint aan te trekken. 13e plek voor Max net achter ene Robbie McEwen die 11e werd en de sprint van het peloton won…. Als 61e rolde ik uiteindelijk over de meet. Bij gebrek aan een foto hier eentje van mijn eerste prof WK in 1997, San Sebastiaan-Spanje.

Cor Vos - WK San Sebastiaan 1997 - Aart Vierhouten en Michele Bartoli rijden naar de kopgroep - uitslag 15e